Wat ben ik trots op U en Theo!

Lieve mensen,

Ik ben ontroerd, verbaasd, "blij", emotioneel en verrast met alle reacties die ik heb gehad na het
overlijden van Theo. Onvoorstelbaar hoeveel mensen de weg vonden naar ons stekkie op 6 en 7
augustus jl. tijdens de condoleance.
Jullie hebben mij hiermee zoveel energie gegeven. Grandioos!
Maar ook de kaarten met vele mooie verhalen en gedichten erin. Het geeft me allemaal enorm veel
steun. En ook de emails als reactie op de laatste Nieuwsbrief; Zoveel passie! En nu....... zoveel verdriet!

Het weer werkte op zaterdag 6 en zondag 7augustus volop mee. Alsof Theo wilde zeggen;
kom, loop lekker rond, kom effe binnen, wees welkom, geniet van het mooie weer.
Maandag 8 augustus begon het echter precies op het moment dat Theo en ik vertrokken naar het crematorium in Beuningen te regenen, toepasselijker kon het gewoon niet, iedereen en zelfs de hemel, huilde mee bij dit afscheid.

Samen met Molly, mijn hond, ga ik nu verder. Met heel veel mooie herinneringen aan een
bijzondere man, mijn man, mijn allessie, mijn Theo.
Dat is een fundament waarop ik verder kan bouwen, wat niemand mij kan afpakken en mij daardoor
sterk maakt.

Zoals u weet was de wens van Theo dat u in plaats van bloemen een donatie zou geven aan het KWF.
Nou, ik ben trots op u en dat is ook zeer zeker het KWF; de opbrengst van 6 en 7 augustus was niet
minder dan € 1502,20! Grandioos hoe u hiermee anderen probeert te helpen.

26 November ga ik naar Dronten, naar het Koningin Wilhelminabos, om daar een "Boom voor
het leven", een boom voor Theo te planten. Op onze eigen plek in Siebengewald zijn vele bomen door Theo geplant maar deze wordt een heel speciale die ik voor hem mag planten. Natuurlijk herdenk ik hierbij ook de mensen om ons heen die met deze verschrikkelijke ziekte te maken hebben/hadden.

Het dankkaartje (op het einde van deze nieuwsbrief) verwoord verder alles wat ik u wil zeggen na deze zeer hectische tijd.
Dus uit de grond van mijn hart zeg ik DANK !!!!





Mijn plannen - Hoe nu verder?

Wie mij kent weet dat ik niet stil kan zitten.
Ook Theo was zich daar van bewust. Daarom hebben we het daar saampjes goed over gehad;
hoe ga ik dadelijk verder?
Dat waren natuurlijk emotionele gesprekken, maar deze gaven Theo ook de rust om te weten
"dat komt wel goed met mijn meissie".

Wij vonden dat we op het mooiste plekje van Nederland woonden en daar denk ik uiteraard nog
steeds zo over.
Ik ben hier met een goed gevoel bezig. Volop oogsten uit de moestuin, kas en boomgaard.
Heerlijk vind ik het om b.v. van deze mooie, veelal biologische, producten in de keuken lekkere,
smaakvolle jams en chutney's te maken. Het is een mooie afleiding.

Mijn plannen beginnen steeds meer vorm te krijgen. En zodra ik daar helemaal aan toe ben laat ik
u dat via een volgende Nieuwsbrief direct weten. De keuken van Theo is gesloten,
maar wellicht zet ik op een andere manier de voordeur weer open. Dus, nog even wachten..............

Wellicht
TOT ZIENS !!!!

Lieve groeten,
Anneliese Vonk





Indien u deze nieuwsbrief niet meer wenst te ontvangen, klik dan hier.